اعترافات

شرایط

2008-11-09T22:59:00.000+03:30

بعضی وقتها آدم مجبوره در شرایط نامساعدی کون بده.

دست انداز

2008-03-03T16:12:00.000+03:30

این دنیا هم زیر و بالاهایی داره ها! وحشتناک.
دوستش دارم.

اعتراف آخر

2007-12-07T16:08:00.001+03:30

اعتراف می کنم، این وبلاگ کارکردی رو که ازش انتظار داشتم برام نداشته پس درش رو تخته می کنم.

قلب

2007-12-04T13:12:00.000+03:30

اعتراف می کنم: مصرف کلونازپام و ایندرالم رفته بالا! اضطراب زیاد دارم. فشار کاریم رفته بالا فکر کنم برای اون باشه! خیلی تپش قلب دارم.

فرار

2007-12-04T04:36:00.000+03:30

اعتراف می کنم هفته پیش از گروه فرار کردم.

قرص

2007-12-02T01:10:00.000+03:30

اعتراف می کنم:
اعتراف می کنم دیروز یکی از قرصهام تموم شد ولی امروز یادم رفت بخرم.
اعتراف می کنم سه تا ایندرال40 و یک کلونازپام به اندازه یک کلردیازپکساید10 خاصیت نداره.
اعتراف می کنم یک دونه ظرف تمیز هم دیگه تو خونه پیدا نمیشه.
اعتراف می کنم از دیدن پسرخاله م خوشحال شدم ولی فکر کنم رئیس زیاد خوشش نیومد که بردمش شرکت بشینه NFS

حق؟

2007-11-27T02:01:00.001+03:30

نمي دونم از كي شروع شد و پس طبعاً دليلش رو هم نمي دونم. فقط مي دونم كه وجود داره و آگاهي من از وجودش در خودش نهفته است در غير اين صورت مي بايست من نسبت به آگاهي از آگاهي خودم نيز آگاهي مي داشتم. ولي اين آگاهي من به دردنخورترين آگاهي ه.

به طور دقيق از پنجشنبه گذشته شروع شد. حمله بزرگي بود ولي شنبه ديگه تقريباً تموم شده بود. اين چيزي كه بعد از اون شروع شده نمي دونم چيه؟ تمام مدت از شنبه شب تا الان يعني دوشنبه شب رو با تقريب خيلي خوبي خواب بودم. الان هم خوابم مياد ولي از خواب اشباع شدم. نمي تونم بخوابم. هيچ وقت در زمينه روانكاوي خودم آدم موفقي نبودم. نمي تونم تداعي آزاد كنم. يكي بايد باشه كه تداعي آزاد منو هدايت كنه. به هر حال عامل اين وضع اخير رو راحت تر هم بايد بشه پيدا كرد. نبايد چيز جديدي باشه. ولي فكرم درهم ريخته ست. حالت معتادها رو دارم وقتي بهشون مواد نرسيده. بايد اول يه خورده خودم رو جمع و جور كنم تا بتونم فكرم رو منظم كنم.

در جواب دخترك

2007-11-21T02:02:00.000+03:30

چندبار شروع كردم به نوشتن درباره مرگ ولي هر بار ديدم اون چيزي رو كه مي‌خوام، نمي‌نويسم. براي همين تصميم گرفتم راست و مستقيم به سؤال خودت جواب بدم. گفته بودي:

‹جالبه. من خیلی پیرامون مرگ فکر می‌کنم. اما ازش نمی‌ترسم. (فکر می‌کنم که نمی‌ترسم) تا الان تو هستی و لحظه‌ای دیگه نیستی. بقیه‌ش هم مهم نیست. اما از مرگ بعضی آدمای دور و برم خیلی می ترسم و همیشه خواستم که قبل از اونا بمیرم!
تو اگه از مرگ می ترسی چطور اقدام به خودکشی داشتی؟›

تا حالا شنيدي مي‌گن: ‹آدم از ترس مرگ خودكشي نمي‌كنه!› اين بي‌مصداق‌ترين ضرب‌المثلي‌ه كه شنيدم.
اگر به يك نفر آدم عادي بگن از مرگ مي‌ترسي؟ دو تا جواب مي‌تونه داشته باشه. آره، يعني من الآن به زندگي‌م وابسته‌ام و دوستش دارم. نه، يعني برام فرقي نمي‌كنه زنده باشم يا نه! معمولاً فيلسوفان بين دو كلمه كه به طور كلي مردم بين‌شون تفاوتي قائل نيستند، فرق مي‌ذارن. يكي از اون‌ها ترس‌ه و ديگري هراس.
تا حالا شده از خودت بپرسي آيا از چگونه مردن هم نمي‌ترسي يا مي‌ترسي؟ منظورم از چگونه مردن اين نيست كه به طرز زجرآوري بميري يا با كمترين درد. منظورم اينه كه وقتي مي‌ميري چه اعتقاداتي داشته باشي يا در چه وضعيت اجتماعي باشي يا حتي همون طور كه خودت گفتي قبل از مرگ بعضي از عزيزانت بميري يا بعدش؟ آيا حاضري جونت رو بدي تا يكي از عزيزانت از خطر مرگ دور باشه؟ (اگر لحن اين نوشته‌هام آزاردهنده‌ست، ببخشيد.) مطمئنم كه قبلاً به اين چيزها فكر كردي و مطمئنم كه جوابت به سؤال آخرم، مثبته. بله حاضري براي زنده ماندن ديگران اين فداكاري رو انجام بدي. و حتي مطمئنم وقتي داري اين نوشته‌ها رو مي‌خوني و به كلمه فداكاري كه مي‌رسي، احساس خاصي خواهي داشت. احتمالاً در طول خواندن اين سؤالات آزاردهنده من ممكن است مقداري من رو متهم هم بكني، حداقل به درك نكردن احساس تو. و وقتي به كلمه فداكاري رسيدي از اينكه يك كلمه‌اي پيدا كردي كه به احساساتت نزديكتره. احساس بهتري داشتي و بيشتر با اين متن ارتباط برقرار كردي. البته و صد البته اين‌ها همه صرفاً تصورات و احتمالات منه. ولي اگر حس مي‌كني مردن هنگام فداكاري رو بر مردن بي‌دليل ترجيح مي‌دي، شك نكن كه از مرگ مي‌ترسي.
برگرديم به تفاوت هراس و ترس تا بعد بتونم اين جمله اخير رو بيشتر توضيح بدم. ترس چيزي‌ه كه همه تجربه كرديم، حس كرديم، درك كرديم و همه مي‌تونيم ادعا كنيم كه مي‌شناسيمش و البته ادعاي اشتباهي هم نيست. ترس از تنبيه، ترس از محروم شدن از ديدن فيلم اوشين (يا به قول امروزي‌ها يانگوم) به دليل انجام ندادن تكاليف فرداي مدرسه، ترس از توبيخ به خاطر كم شدن نمره درس عربي در سال دوم راهنمايي، ترس از كمك نكردن خدا به ما سر جلسه كنكور به خاطر اذيت كردن خواهر كوچكترمون تو هفته قبلش، ترس از حمله آمريكا به ايران!!! (من تخيل كم آوردم خودتون بشينين تا پس‌فردا صبح ترس‌هاتون رو اضافه كنيد.) خلاصه اين كه ما ترس رو مي‌شناسيم. اما هراس (چيزي كه تا جايي كه من مي‌دونم، اولين بار كيركگور بين اون و ترس تمايز قائل شد.) چيزي‌ه كه با ماست ولي ما نمي‌شناسيمش. نمي‌دونيم منبع اين هراس از كجاست. ابراهيم پسرش رو برمي‌داره به كوه مي‌ره تا اون رو قرباني كنه! اين رفتار براي مردم زمان او همانقدر عجيب و اگر بخواهيم درست‌تر بگوييم ديوانه‌وار است كه مثلاً الان خود تو همين الهام خودمون رو برداري ببري دركه و در راه خدا قربانيش كني. رو چه حسابي؟ براساس يك خواب (يا به قولي وحي)؟ چقدر تو يا ابراهيم مي‌تونيد مطمئن باشيد كه خوابتون وحي بوده؟ اون لرزش دستت هنگام بريدن گلوي الهام. اون شك، اون ترديد، اون هراس همون هراس‌ه. هراس منشإ نامشخص داره. براي فرد گنگه. اگه خدا نباشه و من در حال يك جنايت باشم؟
يك هراس هست كه از كودكي با انسان همراه ميشه. انسان اونو در خودش پرورش مي‌ده. براساس اون هراس زندگي مي‌كنه و سرانجام به همون چيزي مي‌رسه كه ازش مي‌هراسيده. هراسي كه باعث ميشه انسان سعي كنه طور ديگري در اين دنيا به حيات خودش ادامه بده. در اذهان زنده‌ها. در فكرها. در يادها. وقتي آويني ميگه:‹تصور بر اين است كه شهيدان رفته‌اند و ما مانده‌ايم ولي حقيقت آن است كه آن‌ها مانده‌اند و تاريخ ما را با خود برده‌است.› هراس از مرگ رو ميشه تو كلمه به كلمه‌ش خوند. مي‌گه شهيدان رفته‌اند و ما مانده‌ايم. آنها دستشون از دنيا كوتاه شده ولي ما هنوز زنده‌ايم. زندگي مي‌كنيم. چقدر خوبه كه ما زنده‌ايم. نه! مسلم‌ه كه اصلاً و ابداً خوب نيست! اونها الان در ذهن ما، در فكر ما دارن زندگي مي‌كنن و بعد از ما هم در ذهن ديگران زندگي خواهند كرد. ولي با گذشت زمان (تاريخ) ما دير يا زود خواهيم مرد. چيزي كه ازش هراس داريم. تاريخ ما را با خود خواهد برد. ولي آنها در اذهان آيندگان به حيات خودشان ادامه مي‌دهند. غير از اين‌ه؟ اين هراس از مرگ بود كه تك‌تك جوانان ما رو، كساني رو كه الان مي‌تونستن زنده باشن، روي مين‌ها برد تا راه رو براي بقيه باز كنند. اين ميل به جاودانه شدن بود كه باعث شد گوشت و خون جاي ادوات جنگي رو بگيره.
اوني كه بيشتر به قول‌هاي داده شده اعتقاد داشته، هراسش از مرگ باعث مي‌شده تا سعي كنه زودتر به اون‌ها برسه. اوني كه كمتر اعتقاد به جاودانگي داشته، سعي كرده تا نقد رو بچسبه. و تو اگه دوست داري به خاطر يك فداكاري بميري براي اينه كه مي‌خواي در اون عزيزت ادامه حيات بدي و تفاوتش با مردن عادي، همينه.
نمي‌دونم چقدر تونستم منظورم رو برسونم ولي آخرش هم جواب سؤالت رو ندادم. ‹ تو اگه از مرگ می ترسی چطور اقدام به خودکشی داشتی؟› بخوام خلاصه بگم، چون از مرگ مي‌ترسيدم. جواب كاملش رو اگه تونستم امشب مي‌نويسم. نشد بعداً حتماً خواهم نوشت. (اگر تاريخ مرا با خود نبرد.)

مرگ

2007-11-17T14:54:00.000+03:30

احساس آدمی رو دارم که قراره به زودی خبر بدی بشنوه.
اعتراف می کنم:
پارسال همین موقع ها یه خورده زودتر بود که پدربزرگ مادریم مرد. از اون موقع تا الان نه تنها مادربزرگم رو ندیدم بلکه حتی تلفن هم نزدم. فقط تلفنی به خاله بزرگترم تسلیت گفتم.
حس می کنم که پدربزرگم موقع مرگ احساس خوبی داشته و برای همین هم از مردنش ناراحت نشدم. اصالت هستی، بر نیستی ست. هستی و نیستی دو چیز مقابل هم نیستند. بلکه نیستی عدم وجود امکانهای هستی ست. ما از نیستی در امکانهای هستی قرار می گیریم و دوباره به همان نیستی باز می گردیم.
نمی دونم این حرفها رو چقدر قبول دارم. اعتراف می کنم؛ همانطور که باید از مرگ می هراسم.

دلمشغولی های من

2007-11-16T01:57:00.000+03:30

اعتراف می کنم. اعتراف می کنم که امشب یه خورده ترسیدم. از آینده. الان یکسال و نیم ه که من تو شرکتی که هستم، دارم فعالیت می کنم و حدود 10 ماه ه که به طور فول تایم کار می کنم. تو شرکتی که یک بخش VR داره که من مدیر یا مسؤول یا کارمند یا هر چیز دیگه اون هستم و امیدوارم این بخش اینقدر رشد بکنه که یه روزی بتونه برای خودش یه شرکت مستقل باشه.
وقت گذاشتن فول تایم (تا حد انصراف شخصی از لیسانس) در شرایطی که آخرین حقوق دریافتی من مربوط به مهرماه سال گذشته ست (غیر از سه، چهار مبلغ صد، دویست تومن علی الحساب) که نشان از میزان درآمد شرکت داره. و مشخص نبودن وضعیت تنها پروژه این بخش، شاید چندان کار عاقلانه ای نباشه.
نمی خوام بهش فکر کنم. ولی زمین خوردن شرکت، برای من هم گران تمام خواهد شد. همه اینها باعث شدن که من امشب یه خورده بترسم.

تحلیل من یا ملت

2007-11-08T22:46:00.000+03:30

خب، من اصلاً نمی‌تونستم حدس هم بزنم که اضافه کردن یک لینک خبر داغ تو بالاترین، اینجور عواقبی داشته باشه. من خودم شوکه شدم. چقدر مردم ما جوگیر هستند. کلاً مسأله اون خبر رو اعصابم داشت راه می‌رفت و بدتر از اون اینکه هیچ واکنش قابل دیدنی هم در مقابلش دیده نشد. صرفاً خواستم یه جوری در حد خودم به بقیه بگم به مسائل اینچنینی اطرافتون بیشتر توجه کنین.
در مورد اینجور مسائل قبلاً هم زیاد با خانم گرگه صحبت کرده بودم. می‌دونستم که من به خاطر احترامی که برای حق انتخاب و آزادی افراد قائلم، دارم زیادی رو این مسئله حساسیت نشون می‌دم. ولی اضافه کردن یک لینک تو یک سایت ایرانی که شاید حدود یک ملیون عضو داشته باشه و این خبر مورد قضاوتشون قرار می‌گیره، واکنش چندان بزرگ و شتاب‌زده‌ای نبود و با توجه به زمانی که از اون خبر گذشته بود و تقریباً قدیمی محسوب می‌شد، انتظار داشتم این خبر داغ حذف بشه. حدود ساعت سه بعد از نیمه شب بود که این خبر داغ رو درست کردم و برای اینکه تعداد لینک‌های خبریش به پنج برسه، یک لینک هم از وبلاگ خودم بهش اضافه کردم.
صبح ساعت هشت، واقعاً شوکه شدم. خبر داغ نه تنها حذف نشده بود بلکه حدود بیست، سی لینک دیگه هم بهش اضافه شده بود. حدود چهل، پنجاه نظر داده شده بود و از همه عجیب‌تر لینکی که به وبلاگ خودم داده بوده حدود 100 امتیاز آورده بود. رفتم به وبلاگ خودم و آمار رو نگاه کردم. ششصد بازدید در یک روز؟؟؟

خیلی عصبانی شده بودم. چهارشنبه شانس آوردم که با خانم گرگه از سه هفته قبل وقت گرفته بودم. عصبانیتم تحلیل شد. کلیدش تو یک جمله من بود: «خیلی راحت ممکن بود جای من و اون افغانی‌ها عوض بشه» اگر یک تصمیم‌گیری کوچیک خارج از اراده من تو تصمیمات مملکتی گرفته شده بود. مثلاً اگر زمان ربوده شدن دیپلمات‌های ایرانی در افغانستان، ایران وترد جنگ می‌شد. و یا خیلی اگرهای دیگه...
اما مسأله الان تحلیل من نیست. مسأله تحلیل رفتار اون یک میلیون عصو دیگه بالاترین‌ه. شاید یک هفته یا ده روز از این خبر می‌گذشت و حالا باید این خبر چنین واکنشی داشته باشه؟ هیچ کدوم از اون صد و اندی نفر دیگه که به لینک من رأی دادند، نمی‌تونستن قبل از من چنین خبری رو اضافه کنن؟ هیچ کدوم از اون افرادی که با حرارت در مورد این موضوع نظر می‌دادند، قبلاً هیچ چیز به ذهنشون نرسیده بود؟
تحلیل کامل این موضوع خارج از توان من و شماست و شاید ده نفر دکتر صنعتی لازم داشته باشه. ولی در حدی که من می‌فهمم، واقعاً ملت جوگیری داریم و چنین ملت جوگیری را چنین دولتی جوگیری سزاست!

باز هم خانم گرگه :)

2007-11-08T00:53:00.000+03:30

خوبه خیلی خوبه که امروز چهارشنبه بود. اصلاً یادم نبود وقت خانم گرگه دارم. تا حدود خوبی مسائل حل شد. تا این حد که شاید الان بتونم بشینم و فیلمش رو ببینم. ولی هنوز هم ترجیح می دم نبینم.
جمله کلیدی امشب این بود:"خیلی راحت ممکن بود جای من و اونا با هم عوض بشه!"

پ.ن.1. سعی نکنین از این جمله آخر چیزی رو نتیجه بگیرین چون توضیحش 45 دقیقه و با نرخ هر ثانیه 140 ریال خرج داره!
پ.ن.2. ولی به خرجش می ارزه!

نمی دونم

2007-11-07T10:24:00.001+03:30

نمی دونم به چی مربوط میشه. از کجا میاد من زیادی احساساتی ام یا مشکل دیگه ای ه. من فقط یک خبر عوضی شنیدم و انتظار داشتم نسبت بهش عکس العمل نشون داده بشه ولی هیچ کس هیچ کاری نمی کرد. من فقط یک موضوع داغ به بالاترین اضافه کردم و 5 تا لینک. حالا بیشتر عصبی میشم. چون بیشتر راجع بهش می خونم و میشنوم. الان که دارم مینویسم 3تا ایندرال 40 و یک کلونازپام خوردم و دستام به شدت می لرزن وعصبی ام و اصلا نمی دونم چیم. فقط کسی به من نزدیک بشه خفهش می کنم. نمی دونم دیگه...

رفتار تهاجمی آیا؟

2007-11-03T16:58:00.000+03:30

امروز یه سری کار اداری داشتم جاهای مختلف، اعصاب کلاً داغون، ولی چند جا که رفتارم داشت تهاجمی میشد جلوش رو گرفتم. خوب نبود چون بالاخره کارم خیلی کند انجام میشد ولی جایی بود که رفتار تهاجمی بدترش می کرد. راه دیگه ای نبود...

دو سال گذشت

2007-10-30T15:55:00.000+03:30

امروز دو سال از واقعه ای که از نظر خودم اولین خودکشی من محسوب میشه میگذره. دو سالی که خیلی فراز و نشیب داشته. یاد آوری خاطرات اون سالها برام گاهی خیلی عذاب آور، گاهی عجیب، گاهی طنزی مربوط به گذشته های دور و گاهی یک کابوس ه. من دو بار در طول عمرم خودکشی کردم گرچه شاید از نظر بعضی ها یا حتی از نظر پزشکی من تا پنج بار هم این کار رو کرده بودم، ولی خودم می دونم که فقط دوبار به قصد اینکه خودم رو بکشم خودکشی کردم.
خیلی اتفاقات افتاد تا به هشت آبان هشتاد و چهار رسیدم و خیلی اتفاقات دیگه هم افتاد که من حالا اینی هستم که هستم. از خیلی قبل از اون هم من افسردگی داشتم و حتی دارو هم مصرف می کردم. اول بنا بر تجویز پزشک مرکز مشاوره دانشگاه (که بالاخره خودم یک روز با خاک یکسانش می کنم.) و بعد از مدت نسبتاً زیادی که دارو رو ترک کرده بودم، بنا بر تجویز خانم گرگه!
اولین جلسه من با خانم گرگه پنج اردیبهشت هشتاد و سه بود. اولین زمانی که دیگران تصور کردند که من خودکشی کردم (باور کنید من نه قصدش رو داشتم ونه می خواستم اینجور وانمود کنم) حدوداً اواسط سال هشتاد و سه بود. و آخرین باری که دست به اینکار زدم، اواخر دی پارسال بود.
خیلی وقتها بوده که می خواستم سیر تاریخی این تحولات رو بنویسم ولی اینجور چیزها همیشه هم بیان کردن درستشون سخت بوده و هم مثل مثل ماهی از تو دست آدم سر می خوردن و می رفتن!
شاید این سالگرد موقع خوبی برای نوشتنشون باشه!

2007-10-30T11:31:00.000+03:30

چقدر خوبه که جایی به اسم گروه درمانی وجود داره که آدم می تونه هفته ای یه بار بره اونجا! داشتم دیگه می پکیدم. یه وقت هم از خانم گرگه داشتم، یک هفته آوردمش جلو. حالا اگه یه خورده به کارام سر و سامون بدم، دوباره زندگی شیرین میشود....

اخلاق سگی

2007-10-29T17:45:00.000+03:30

احلاق سگی می دونی یعنی چی؟
یعنی الان من.
یعنی جلو نیا که پاچه می گیرم.
یعنی
.
.
یعنی بغل واسیلی که توش گریه کنم.

سرگردانی

2007-10-29T02:47:00.000+03:30

غرور زیادی دارم. خیلی زیاد. اینو کاملاً حس می‌کنم. نمی‌دونم تقابل این غرور و تنهایی من چقدره؟
امشب سر شب زنگ زدم به امین. بهش گفتم از این طرف‌ها نمیای؟ گفت امشب یه خورده کار داره نمی‌تونه بیاد. بهش گفتم این Inside actors studioها هم دانلود شده می‌تونه بیاد ببره. از Human all too human پرسید، گفتم اونا هم دانلودش کامل شده! گفت باشه میام. من از جمله آخرش اینطور برداشت کردم که منظورش اینه که کلاً سعی می‌کنه بعداً بیاد. ولی ظاهراً منظورش این بوده که امشب میاد.
ساعت حدود یازده زنگ زد و گفت که کار براش پیش اومده و نمی‌تونه بیاد. خب من تعجب کردم و فهمیدم منظورش از جمله آخرش چی بوده. گفتم اشکالی نداره ولی بهش نگفتم که منتظرش هم نبودم! ساعت یازده و نیم، زنگ خونه رو زدن. چون ساختمون تجاری‌ه و کس خاصی هم اینجا نمیاد، معمولاً فقط در رو باز می‌کنم و دنبال کار خودم می‌رم. چون دیر وقت بود اول گوشی رو برداشتم. جواب نامفهومی شنیدم و دوباره گفتم کی؟ جوابی نیومد. من هم در رو باز کردم و رفتم. بعد موبایلم زنگ زد. امین بود. گفت در قفله. گفتم تو الآن زنگ زدی؟ تأیید کرد. باز هم تعجب کردم. رفتم پایین و در و باز کردم. بعد خواستم دوباره قفل کنم که امین گفت قفل نکن الان می‌خوام برگردم! باز هم بیشتر تعجب کردم. آدم یا سر شب میاد و بعد میره یا اگه دیر میاد خب شب رو میمونه!
اومدیم بالا، چیزهایی که امین می‌خواست رو کپی کردم. بعد سؤال و جوابهای عجیب و غریب شروع شد. هم امین از من و هم من از امین. یه خورده بعد امین خواست بره. من هنوز گیج بودم از رفتارش. ازش پرسیدم چرا الان می‌خواد بره؟ گفت: «چون هم کار دارم و هم از رفتارت خوشم نیومد!» و رفت.
حالا منم و کلی علامت سؤال! رفتار امین کمی عجیب و غیرمنتظره بود ولی احتمالاً نه از نظر خودش و با این ذهنیت رفتار من طبیعی‌ه که براش غیرمعمولی باشه. اما فکر می‌کنم این تنها یک جنبه قضیه‌ست. من رفتاری رو که امین انتظار داشته، نداشتم و قسمتی از این مسأله به خود من برمی‌گرده. مدت دوستی من و امین کم نیست. من برای رفقام همیشه احترام زیادی قائل بودم و متقابلاً روابط خوبی هم داشتیم. بخش زیادی از زندگی من به دوستام اختصاص داشته. اما الان این روابط چطوره؟ بین من و رفقام متوسط فاصله فیزیکی خیلی بیشتر شده که این باعث احساس کمبود من میشه. در این میان از نظر دوستانی که هنوز دور و برم هستند که امین مهمترین اونهاست، رفتار من تغییر کرده. نکته دیگه‌ای که هست، من پیش بقیه کمتر خودم بودم. یعنی از خیلی جهات برای کسانی که خیلی به من نزدیک نبودند، اون چیزی نبودم که به نظر می‌رسیدم. ولی حالا بیشتر خودم رو بروز می‌دم. قبلاً اگر عصبانی‌، ناراحت و یا حتی هیجان‌زده می‌شدم، شاید کسی متوجه نمی‌شد ولی الان اینطور نیست! این مسأله شاید تغییر رفتار من رو توجیه کنه.
به هر حال چیزی که من از اینا می‌فهمم یک لوپ با فیدبک مثبته. ولی نمی‌دونم چه باید کرد؟ نه می‌دونم وضع خودم چیه؟ و نه تکلیفم چیه؟ من امین رو می‌خوام...

تنهایی

2007-10-28T17:24:00.000+03:30

بیست و دو ساعت! از اول هم معلوم بود که این همه استرس رو نمیشه فقط با ایندرال مهار کرد. در مورد دلیلش فکر می‌کنم خانم گرگه حق داشت. من هنوز هم از تنهایی می‌ترسم. هر چقدر که پنهان باشه و هر چقدر هم که غیر محسوس باشه، باز هم از تنهایی می‌ترسم. و الآن هم دارم می‌ترسم. روزی چهار، پنج بار ایمیل چک کردن و مرتب وبلاگ خوندن و... . این استرس، استرس تنهایی ه.

استرس

2007-10-26T16:43:00.000+03:30

این روزها استرس عجیبی دارم. نمی‌دونم از چیه؟ شاید به خاطر این باشه که این هفته، هفته واقعاً پرکاری بود. شایدم نه! مواقع دیگه که کار زیاد دارم، دقیقاً می‌فهمم استرس از کجا میاد. و الآن روزی سه، چهار تا ایندرال رو می‌خورم. فکر کنم زیادی تو خودم غرق شدم. برنامه‌های بلند مدتی برای شرکت ریختم و بعضی کارهای تفریحی‌م رو یا کم کردم یا حذف کردم. تو چند هفته گذشته تقریباً روزی یک پاراگراف کتاب خوندم، بعضی جلسه‌های گروه رو نرفتم و کمتر با بقیه در تماس بودم. حتی کمتر به واسیلی هم رسیدم و البته یه مدت هم وبلاگ ننوشتم.

ایجاد تعادل بین همه اینها سخته. اوایل نگاه‌های واسیلی خیلی سرزنش بار بود ولی الان بیشتر ترحم برانگیزه! در حال ریسکم. یه ریسک بزرگ. قماری رو شروع کردم که دیگه نمیشه برگشت. تنها کاری که می‌تونم بکنم اینه که محکم بگیرم برم جلو. امیدوارم وسطش ول نکنم.

رفتار تهاجمی

2007-10-25T04:01:00.000+03:30

امشب امین اینجا بود. یعنی چند دقیقه پیش رفت. کلی صحبت نیمه تموم داشتیم و یه خورده هم صحبت جدید.
مسأله کلاً اینه: من اخیراً رفتارم تهاجمی تر شده (اینو خودم هم حس کرده بودم) و این رفتار تهاجمی باعث رنجش خاطر برخی دوستان یعنی امین شده بود. یه خورده فکر کردیم (بلند بلند و البته نه باهم بلکه جای هم) و صحبت های دیگه!
من کاملاً رفتار تهاجمی خودم رو حس کرده بودم و خیلی جاها حس کردم که داره به سمت اطرافیانم برمی گرده و سعی کردم کنترلش کنم. اما به طور کلی از این تغییر رفتار چندان ناراضی هم نیستم. فقط باید مواظب باشم که دارم به چی تبدیل میشم.
تغییر رفتار خودم در جهت تهاجمی تر شدن رو خانم گرگه به عنوان یک سورپرایز تلقی کرد. یعنی یک حرکت مثبت! بعضی چیزها خیلی زود از ذهن آدم پاک میشه. برای کسی مثل من که نرخ تغییرات شدیدی داشته یادآوری اینکه قبلاً رفتارم چقدر گدامنشانه بوده غافلگیر کننده ست. من تا همین یکسال پیش محبت رو از بقیه گدایی می کردم. حالا این تغییر رفتار میتونه مفید باشه اگر و تنها اگر من بدانم به چه سمتی باید تغییر کنه....

گریه

2007-10-23T21:03:00.000+03:30

بدجوری دلم می خواد گریه کنم. اما هنز هم که هنوزه نمی تونم. بلد نیستم گریه کنم. آخرین باری که گریه کردم سر تشییع جنازه حشمت بود. تازه اونم بعد تز مدتها...
دلم گرفته بدجوری هم گرفته. اضطراب شدیدی دارم. الان به وقت دیویس ساعت 10:37 ه و این خوبه. نه؟

First

2007-10-22T16:34:00.001+03:30

For start...